Geluk
Gelukkig word je niet zomaar. Sterker nog daar komt meer bij kijken dan je denkt. Het begint ermee dat geluk in je eigen handen ligt, het is jou verantwoordelijkheid..
Op het moment zit ik buiten, voor m’n huis in een onder getekend speelhuisje. Het huisje en de tekeningen geven me herinneringen aan twee periodes in m’n leven, een gelukkige en een minder gelukkige. Het huisje doet me denken aan de tijd dat ik kleine Zoë was, zorgeloos en tevreden. De tekeningen, een paar piemels met ongure teksten erom heen geschreven daarentegen aan de tijd dat ik in m’n puberteit kwam en veel in dit soort huisje hing tot in de late uren. Een tijd dat ik totaal niet meer tevreden was met wat ik had en wie ik was.
Om even terug te komen op verantwoordelijkheid… Toen ik jong was hoefde ik dat natuurlijk nog niet zoveel te hebben en creëerde ik mijn geluk met m’n creativiteit. Een speelhuisje in mijn ogen was al snel een fort of juist een huisje waar ik met mijn man en kindjes woonde. Mijn fantasie maakte mij gelukkig.
Maar in de tijd dat ik werd geconfronteerd met mezelf, de tijd dat ik puber werd, veranderde mijn kleurrijke fantasie in de grauwe realiteit en kon ik me steeds minder vasthouden aan mijn ideaalbeeld. Het huisje waar ik als klein kind in stond te “koken” werd een schuilplaats waar mijn sigaret droog bleef en mijn makeup bleef zitten als het regende.
Verantwoordelijkheid nemen wou ik niet, want dat betekende een moeilijk afscheid aan mijn kleine Zoë tijd. Alhoewel ik ook wel volwassen wou zijn en m’n eigen weg in wou slaan, onafhankelijkheid van mijn ouders - mijn eigen regels.
Maar in de jaren ben ik eraan gaan geloven dat je met verantwoordelijkheid alleen maar positiever in het leven kan gaan staan. Hoe bewust ik me er ook van was, verantwoordelijkheid nemen was altijd lastig..
Tot ik in mijn afgelopen schooljaar leerde hoe je voor geluk kan gaan met, jawel, verantwoordelijkheid.
Het begint met de erkenning, eraan toe durven en kunnen geven dat je er gebrek aan hebt en misschien niet volkomen tevreden en gelukkig bent. Daarna komt de kracht van de apathie. Geen zin hebben om stappen te nemen omdat “het uiteindelijk toch geen zin heeft”. Met deze stap heb ik het altijd het moeilijkst gehad en struikel ik de laatste nog vaak over.
Met een goed zelfbeeld kom je een heel eind. Het blijft ingewikkeld en op sommige momenten heel moeilijk, maar ik blijf vasthouden dat jezelf aanpakken en bedenken dat je met verantwoordelijkheid gelukkig word goud is.
2
